با ورق زدن تقویم متوجه زیاد بودن تعطیلات می شیم. البته ایران رتبه اول رو نداره. اگه اشتباه نکنم برزیل اولین باشه ولی تعطیلات اونجا هدفمند هست. زمان برگزاری فستیوال ها و جذب توریست و اهداف اقتصادی پیرو. اما ایران.

نمی دونم چرا اما عادت شده. یک روز بین دو تعطیلی باید و باید تعطیل بشه. یک ساعت بعد از زمان کار هم به نوعی تعطیله (کارمندهای محترم یا دارند صبحانه می خورند، یا تعریف می کنند) یک ساعت مانده به تعطیلی هم آخر وقت میشه و ارباب رجوع رو به نوعی می پیچونند.

عابر بانک ها (همون بانک های ۲۴ ساعت در روز - ۷ روز هفته) هم در روزهای تعطیل تعطیل می شن. تازش هم شانس بیارین کارت تون رو نخورن که اگه این شد باید منتظر باشید تا پایان تعطیلات.

فقط فکرش رو کنید، یک روز تعطیل یعنی روزی که اداره جات تعطیله (پس کارهای اقتصادی اجتماعی مرتبط به اداره جات هم تعطیل) بانک ها تعطیل (پول بازی تعطیل) روزنامه ها تعطیل (اخبار و اطلاع رسانی هم تعطیل، خلاصه هر کی هر کاری بخواد انجام بده، یا انجام نمی شه یا لنگ می زنه. حالا هر چی تعداد این روزها (یا بهتر بگم ساعات) بیشتر بشه، پیشرفت کُند ما کُندتر و کُندتر می شه تا جایی که به عقب گرد تبدیل می شیم.

دارم کم کم به این نتیجه می رسم با این حرف هایی که زدم نشون دادم خودم هم به نوعی تعطیلم. پس بهتره ادامه ندم.

امضاء
مارمولک شبکه سی فون/

دسته مطلب: اجتماعی، برگزیده ها